Ik zat daar, klein maar vastberaden, in mijn kostuum dat nét iets te strak zat, en mijn oranje stropdas een beetje scheef. Mijn handen rustten op het aanrecht, net groot genoeg om te proberen de koekjesvormen vast te houden zonder dat alles omviel.
Mama keek me aan, een glimlach die tegelijk zacht en ondeugend was.
“Vergeet niet,” zei ze, “jij bent ook een knappe jongen.”
Ik stak mijn tong uit en keek haar met grote ogen aan.
“Serieus?” vroeg ik, alsof ze net een geheime superkracht had onthuld.
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
