Dit zijn geen zaadjes... Kijk, bewegen ze...? We kwamen dichterbij en voelden onze rillingen over onze rug lopen. Die "zaadjes" bewogen echt. Kleine, bijna transparante bolletjes met donkere puntjes erin... Het waren eitjes. Een soort insecteneitjes. Daar, midden in het eten. Eerst schrik, toen gegil. De obers kwamen aangerend om het uit te leggen, maar wij belden al een ambulance. We hadden geen idee welk beestje die eitjes had gelegd, of we er überhaupt iets van hadden gegeten. Mijn vriend raakte in paniek, van angst of misselijkheid.
In het ziekenhuis werden we onderzocht, getest, kregen we medicijnen voorgeschreven "voor de zekerheid" en werd ons verteld onze symptomen in de gaten te houden. Wat het restaurant betreft, hebben we natuurlijk een klacht ingediend. Ze probeerden het te rechtvaardigen met een "technische fout" of "bedorven ingrediënten van een leverancier", maar het maakte niet uit. Na zo'n diner was ons vertrouwen volledig verdwenen. Sindsdien denk ik, elke keer als ik chiazaad zie, terug aan die avond.
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
