De lamp gloeide zwakjes. Ik haalde diep adem… klaar voor alles. Dacht ik tenminste.
En wat ik zag, ontnam me letterlijk de adem: mijn dochter, zittend op de grond, met haar koptelefoon op, vol passie wiskundige formules uitleggend aan haar vriendin, volledig verdiept in haar notitieboekje. Om hen heen een slagveld van Post-it briefjes, markeerstiften en een bord met onaangeroerde zelfgebakken koekjes.
Een tafereel dat alles in perspectief plaatste.
Ik stond daar sprakeloos, opgelucht en een beetje beschaamd. Mijn dochter keek me aan met grote, verbaasde ogen:
"Mam, gaat het wel goed met je?"
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
